Bodysnatchers

Het is een stad zoals de steden in het westen. Glas en beton, neon en asfalt. Alleen zag ik Tokyo vandaag met jetlag-ogen als een stad overgenomen door bodysnatchers die er allemaal hetzelfde uitzien, dezelfde bewegingen maken en in dezelfde code praten. Op de roltrappen staan ze niet alleen links in het gelid, ook vóór de roltrap staan ze links in het gelid. Eén voor één maken ze de stap die hen geruisloos naar boven of beneden brengt. In de metro wordt geen woord gesproken, heel soms klinkt gefluister. Acht van de tien staren naar smartphones, drie van de tien dragen een mondkapje. Niemand kijkt vreemd op van een mondkapje en niemand kijkt vreemd op als je géén mondkapje draagt. Alle hoofden staan tussen de vijftien en twintig graden naar beneden gericht, ingekapseld in een eigen universum. Op de perrons is een onzichtbare cirkel van een meter doorsnede rond ieder persoon getrokken, waar de ander buiten blijft. Als dit in het spitsuur onhoudbaar wordt, dan schuiven de lichamen met de rug naar het gezicht van de ander stukje bij beetje de cirkel binnen. De interactie is tot het minimale teruggebracht. Zodat je efficiënt van A naar B kunt komen, in een systeem waar miljoenen anderen precies hetzelfde voor ogen hebben. Zelfs als je afwijkend van de norm bent, zoals ik met groen haar (bruin haar is hier groen omdat het nu eenmaal niet zwart is) en duivelsblauwe ogen, schrijft de norm voor om te doen alsof dat niet zo is. Het geeft een ongekende bewegingsvrijheid, nergens laten de mensen je zo met rust als in de metro van Tokyo. Maar het maakt het ondergrondse verkeer ook steriel en de passanten ondoorgrondelijk.

Tokyo, 24 april 2014 | zie ook Japan in Image lab

3 gedachten over “Bodysnatchers

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>