Drop outs

Afspreken met een Amerikaan op een metrostation in Tokyo is niet zo moeilijk, het is alsof je samen op een eiland staat. John woont al zeven jaar in Tokyo. Het is dat zijn Japanse vrouw terug naar huis wilde, anders was hij liever met haar in Thailand blijven wonen. De mensen lijken daar meer op de mensen in Californië, relaxed, waar hij vandaan komt en als ze bij hem op bezoek zijn vragen ze: kun je de Japanners aan ons uitleggen? Man, I am American, what do I know? They are Asian and they don’t even get the Japanese. John kan me wel uitleggen dat de huidige drie generaties Japanners ook voor elkaar onbegrijpelijke wezens zijn. De oude mensen denken en leven volgens de traditie. Ze zijn zwaar in de meerderheid, wat betekent dat het aantal Japanners in een steeds sneller tempo zal slinken, tot er over twintig jaar van de 127 miljoen Japanners nog maar 100 miljoen over zijn. Hun kinderen groeiden op tot de mannen in pak en de vrouwen met shopping bags die de metro bevolken. Ze willen niet opvallen want ze willen niet buiten het systeem vallen. Wat bij ons het hoofd is dat je niet boven het maaiveld moet uitsteken, is hier de spijker die niet uit de plank moet steken. Hij wordt er meteen in getimmerd. John hoeft het subtiele gezelschapspel van binnen- en buitensluiten niet mee te spelen omdat hij Amerikaan is. Zijn collega’s zien hem niet als een bedreiging. Als hij het wel mee zou moeten spelen was hij zeker teruggegaan naar Thailand. Aan de studenten aan wie hij Engelse les geeft, ziet hij dat de kinderen van deze Japanners meer te kiezen hebben dan hun ouders op die leeftijd. Het brengt een waterscheiding met zich mee. Een grote groep treedt alsnog in de voetsporen van de ouders, door een universitaire studie te volgen met het oog op een carrière. De rest breekt daar finaal mee. Het levert een samenleving op van drop outs, omdat buiten het systeem niets bestaat. John geeft me de cijfers erbij. Japan heeft twee miljoen ‘shut ins’, jongeren die zichzelf in hun kamer opsluiten met hun elektronica en het huis niet meer verlaten. Vier tot acht miljoen ‘freeters’ (van het Engelse ‘free’ en het Duitse ‘arbeiter’), die tijdelijke parttime banen hebben in plaats van de baan voor het leven die hun vaders hadden. Als ik Japanners wil ontmoeten die zelf wel bepalen hoe ze leven en hoe ze erbij lopen, dan moet ik onder de freeters zoeken. Ze hebben paars haar.

Tokyo, 25 april 2014  | zie ook Japan in Image lab

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>