Geisha’s

In Kyoto wou ik dat ik thuis was, dromend over Kyoto. Dan was ik allang in het eeuwenoude geishadistrict Gion en daarna bij het Nijo Kasteel van de vroegere shoguns. Dan hoefde ik nu de straat niet op. De hele stad is een obstakel om in de stad de weg te vinden, de gezichten van de mensen zitten op slot. Ze zien me niet. Ze horen me niet. Ik voel me al drie dagen lang genegeerd en dat is lastig voor iemand die niet genegeerd maar begeerd wil worden of op zijn minst gezien. Begeerd willen worden is een zwakte, alsof je niet genoeg hebt aan de waardering die je voor jezelf kunt opbrengen.

Depending on others denies the Buddha inside you. Zenmeester Dogen. Over een paar dagen klop ik aan bij zijn tempel, hij richtte hem in 1244 op uit onvrede met de richting die het boeddhisme in Japan had genomen. Ik maak er niks van. Ik hang af van de blik van de ander en de boeddha laat zich niet zien.

Ik vraag het receptiemeisje om instructies om naar Gion te komen, en haar gezicht breektĀ  open. Daarna breekt het gezicht open van het oude vrouwtje bij de bushalte, althans het gedeelte dat ervan te zien is boven haar mondkapje. Ze wijzen me de weg. Ze hebben het beste met me voor.

De bus is behangen met Japanse tekens, ergens daartussen moeten de haltes vermeld staan. Het is een geluk dat een videoscherm ze ook laat zien, met de juiste uitspraak erbij.

De oude vrouw duwt me zowat de bus uit bij de halte die ik volgens haar moet hebben. Het receptiemeisje had gezegd dat ik tot het eindpunt moest blijven zitten, maar ik durf niet te protesteren. Dan blijken de trottoirs te wemelen van Japanners van wie de gezichten kunnen openbreken. Ze zeggen dat ze geen Engels spreken, en toch wijzen ze me de weg. Met de vinger op de kaart, met lange uithalen in hun Japanse uitleg, met knikken en buigen, krijgen ze me richting Gion.

Japanners uit het hele land en hier en daar een westerse toerist gebruiken het geishadistrict als het decor voor hun foto’s. Ze zetten elkaar voor de houten huizen met rode lantaarns en het liefst naast een van de geisha’s die zelf ook met hun camera door de straten flaneren. Een Japanner met een hip baardje en een ouderwets grote camera vraagt in het Engels waar ik vandaan kom. Als hij Holland hoort, schakelt hij over op Duits. Hij heeft jaren in Berlijn gewoond en vraagt of hij met zijn Hasselblad een foto van me mag maken. Iedereen zet hier iedereen op de foto. Het is een mooi tijdverdrijf, de bevriezing van momenten die allang niet meer bestaan, de Japanner uit Berlijn beseft niet dat hij me gered heeft.

Kyoto, 27 april 2014 | zie ook Japan in Image lab

2 gedachten over “Geisha’s

    1. Annerieke Bericht auteur

      Ha, ga ik doen. Om te beginnen met de Geisha’s die je net gelezen hebt. Nu ben ik uitgeteld na een dag die vroeg begon in een zentempel hier om de hoek en eindigde met dwalingen door regenachtige straten.

      Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>