Eiheiji

In de lokale trein van Kyoto naar Eiheiji Guchi voert de conductrice een eenakter op. Ze heeft een beige mantelpakje en beige pumps aan, en een beige bolhoedje op haar hoofd. Ze schraapt haar keel en zingt de namen van de stations. Bij elk station buigt ze sierlijk en secuur, als de trein in beweging komt loopt ze door het gangpad om voor iedere passagier een buiging te maken.

Ik heb de tekens van Eiheiji Guchi op een papiertje geschreven, in de treinen is geen Latijns alfabet meer te zien. De conductrice tekent de plek waar ik de bus naar Eiheiji Tempel moet hebben, in zwarte en rode inkt.

De bus die ze getekend heeft staat precies op de plek die ze getekend heeft. Twee haltes verder stapt een Engelachtig meisje in, aan haar voeten heeft ze orthopedische schoenen met plastic plateauzolen en haar kuiten, zo dun als haar armen, steken in ijzeren beugels. De levenslust die uit haar ogen spreekt, trekt zich niks aan van die benen. De buschauffeur verandert door haar op slag van een norse sumoworstelaar in een suikeroom.

De oma van het meisje staat haar op te wachten bij de halte van Eiheiji Tempel. Nergens een tempel te zien. Eiheiji?, vraag ik aan de buschauffeur. De oma en de suikeroom moeten allebei heel hard lachen: ja, dit is Eiheiji. De weg naar de tempel maakt een bocht en voert dan omhoog, met aan weerszijden winkels die tempelsouvenirs verkopen. Monniken aan sleutelhangers, wierook met de naam van de tempel en T-shirts met Eiheiji erop.

‘s Avonds moeten om 9 uur de lichten in de tempel uit. Ik lig op een futon in een spaarzaam ingerichte kamer, het enige geluid komt van een bergstroompje. Morgen begint de dag om 3 uur ‘s nachts. Kosuken, een jonge monnik die me bij aankomst is toegewezen, zal me wekken om naar de zendo te gaan.

Het Engelachtige meisje zwaaide naar me toen de bus wegreed.

To study the Buddha way is to study the self, to study the self is to lose the self, to lose the self is to be enlightened by all things in universe. Zenmeester Dogen schreef deze regels op deze plek, in de bergen vlakbij Fukui, een zielloze stad die toen nog niet bestond. Ik liep er vanmiddag rond op zoek naar een geldautomaat, om de overnachting in Eiheiji te kunnen betalen.

Fukui, 2 mei 2014 | | zie ook Japan in Image lab

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>